Σούνιο
Ιερό ακρωτήριο των Αθηναίων
Κρυστάλλινα καταγάλανα νερά του Σαρωνικού και ο επιβλητικός Ναός του Ποσειδώνα
Στο νοτιότερο σημείο της Αττικής
Σε πολύ κοντινή απόσταση από την Αθήνα, ο ναός του Ποσειδώνα, του θρυλικού θεού των θαλασσών, συνεχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον των επισκεπτών για την ιστορία του, καθώς και για την εκπληκτική ομορφιά του που κόβει την ανάσα.
Ο συνδυασμός των κρυστάλλινων γαλάζιων νερών του Σαρωνικού με τον επιβλητικό ναό του Ποσειδώνα να δεσπόζει στον ορίζοντα δεν αφήνει καμία έκπληξη ότι το Σούνιο υπήρξε ένα σημαντικό σύμβολο της ελληνικής κληρονομιάς για αιώνες.
Ο Ναός του Ποσειδώνα
Χτίστηκε το 444–440 π.Χ. την εποχή του Περικλή, του διάσημου πολιτικού που ανοικοδόμησε και τον Παρθενώνα της Αθήνας. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι ο ναός έχει γίνει. χτισμένο στα ερείπια ενός ναού που χρονολογείται από την αρχαϊκή περίοδο.
Οι αρχαίοι Έλληνες, ιδιαίτερα οι ναυτικοί, πίστευαν ότι οι καταιγίδες ήταν σημάδια της οργής του Ποσειδώνα, έτσι ο ναός στο ακρωτήριο του Σουνίου ήταν ένα μέρος όπου προσφέρονταν θυσίες ζώων και άλλα δώρα από ναυτικούς και το ευρύ κοινό για να τον κατευνάσουν και να κερδίσουν την εύνοιά του. Ήταν ένα ιερό μέρος για να υπηρετήσω.
Χτίστηκε
Απόσταση από Αθήνα
Ανύψωση
Το Ιερό Ακρωτήρι των Αθηναίων
Το Σούνιο αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στην «Οδύσσεια» του, όπου το περιγράφει ως το «ιερό ακρωτήριο των Αθηναίων». Εξάλλου, αναφέρεται επίσης ότι εκεί ο Μενέλαος, ενώ επέστρεφε από την Τροία, σταμάτησε για να θάψει τον Φρόντη, τον τιμονιέρη του πλοίου του.
Τα τελευταία χρόνια, ο Βράχος του Σουνίου αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Άγγλο ποιητή Λόρδο Βύρωνα, μια από τις πιο λαμπρές μορφές του ρομαντισμού, που χάραξε το όνομά του σε έναν από τους κίονες του Ναού. Ήταν μάλιστα εκεί, στο Σούνιο, όπου άντλησε την έμπνευση για το ποίημά του «Τα νησιά της Ελλάδας».
Σούνιο-Ναός του Ποσειδώνα
Σούνιο
Σούνιο-Ναός του Ποσειδώνα
Σούνιο-Ναός του Ποσειδώνα
“Τα νησιά της Ελλάδας”
από τον Λόρδο Βύρωνα
…….
“Στου Σουνιού θα καθίσω το μαρμάρινο βράχο,
σύντροφό μου το κύμα του Αιγαίου θα κάνω,
αυτό εμένα ν’ ακούγει, κι εγώ εκείνο μονάχο,
κι εκεί απάνω σαν κύκνος με τραγούδι ας πεθάνω.
Δε σηκώνει η ψυχή μου σκλάβα γη! Χτύπα κάτω
της σκλαβιάς το ποτήρι, κι ας πάει να ‘ναι γεμάτο!”
…….